Vertrouwen in Mannen hersteld

“Ik ben verbaasd hoe eenvoudig en tegelijk zo krachtig dit ritueel is. Het voelde als een initiatie. Ik voelde me op de een of andere manier als vrouw bekrachtigd.

Toen we begeleid door de trom de tipi binnengingen, had ik het gevoel dat er iets groots stond te gebeuren. Ik voelde me opeens verwant met vele vrouwen voor mij die werden geïnitieerd.

Ik voelde me geroepen om als eerste de rite te ondergaan. Ik had gemerkt dat veel vrouwen issues hadden rond er als vrouw niet durven zijn, niet durven spreken, jezelf onderschatten, je stilhouden. Ik had het gevoel dat ik er moest gaan staan in mijn kracht, om hen te laten zien hoe een vrouw krachtig kan zijn. Ik heb daar geen issues mee. Mijn vrouwelijke lijn is wat dat betreft vrij schoon.

Mijn oma was erg vrijgevochten, wilde graag studeren maar mocht het niet. Zij heeft mijn moeder wel aangemoedigd om te studeren in een tijd dat het al wel kon, maar nog niet algemeen geaccepteerd was. Mijn moeder heeft zich nooit schuldig gevoeld en heeft ook geen schuld-karma bij mij neergelegd. Ik ben mijn oma erg dankbaar. Ik had een speciale band met haar en voel haar vrij vaak vanuit de andere wereld.

Het was voor mezelf erg bekrachtigend om met autoriteit de woorden van de rite uit te spreken. Ik ervoer dat als een initiatie. Ik voelde een stroom energie door me heen gaan en stond letterlijk te wankelen. Dank voor jullie liefdevolle hulp op dat moment. Ik voelde me heel, gelukkig en bekrachtigd na afloop.

Ik was onder de indruk van het mannelijke bewustzijnsveld in de tipi. Ik had al eens in een boek van Saida Desilets gelezen dat de meeste aantrekkingskracht van een man niet zit in zijn geld, status, of uiterlijk, maar in zijn aanwezigheid. Ik had nog niet echt begrepen wat ze daarmee bedoelde, maar ik voelde me gedragen door het veld van de mannen. Het voelde heel rein en helder, net of alle neteligheid van de issues af werd gehaald en je het er gewoon kon laten zijn en laten helen. Er viel wat van me af, ik had me tot dusver niet gerealiseerd dat ik dat als een last had meegedragen. Ik heb die helderheid meegedragen naar huis.

Ik was erg onder de indruk van een man die aan de achterkant in de tent zat, in de lotushouding en met een grijze omslagdoek om. Hij heeft daar de hele avond onbeweeglijk gezeten en voor mijn gevoel was hij degene die het bewustzijnsveld leidde. Ook vond ik de hulp van de man die achter me stond erg mooi. Het duurde even tot tot me doordrong dat hij me heel zachtjes vasthield en ik ervoer dat als troostend. Ik heb vaak meegemaakt dat hulp van mannen me tegen mijn zin werd opgedrongen waardoor ik me kleingehouden voelde. Met zo’n klein en toch krachtig gebaar, precies krijgen wat je nodig hebt zonder erom te moeten vragen en zonder je gekleineerd te voelen, was voor mij erg helend, en heeft mijn vertrouwen in de mannelijke kracht hersteld. Ik denk dat dit ritueel makkelijker is met mannen erbij, omdat hun aanwezigheid/hulp je uit de emotionele pijnlaag licht. Ik  vond het prettig om hun mededogen te voelen.

Ik heb vaak het gevoel gehad dat ik als vrouw werd ‘gepakt’ op kwetsbare punten, dat een man daar vaak even in moest roeren of op je knoppen drukken. Misschien ben ik nu erg achterdochtig, maar ik heb wel eens gedacht dat althans in mijn eigen relaties de man in kwestie een gevoel van zekerheid ontleende aan mijn verzwakt-zijn in mijn vrouwelijke kracht. Net of hij even moest controleren of ik nog zwak was. Ik realiseer me dat ik mannen nooit echt hun kracht heb willen gunnen omdat die te vaak tegen me is gebruikt. Ik wilde die breken zoals ze mij hebben gebroken. Nu ik die positieve manifestatie ervan heb ervaren, ben ik meteen een stuk rustiger daarin. Er zijn natuurlijk nog wel eikels, maar die raken me niet meer zo. Net of ik nu een baken in me heb.

Ik vond het erg prettig om te ervaren dat het achteraf eigenlijk zo simpel was. Je laten meevoeren door het veld, de kwesties er laten zijn, loslaten en de rite het werk laten doen. Hoewel ik dingen laat op de avond erg slopend vind, heb ik me de hele avond heel open gevoeld en niet echt last van vermoeidheid gehad. Het was allemaal zo helder, open, zuiver en simpel. Echt heel fijn.

Ik kwam tot het inzicht dat juist het ‘samen lijden’ van vrouwen een coping strategie is. Door de pijn ontstaat automatisch een identificatie en de drang om anderen op te zoeken die er net zo slecht aan toe zijn als jij en de pijn te delen zodat hij draaglijker is. Vrouwen hebben dat heel lang gedaan en doen het nog, maar het is geen essentieel vrouwelijk patroon. Het is een patroon van gekwetstheid en de praktisch alle vrouwen zijn gekwetst. Ik betrapte mezelf erop dat ik dit nog een keer samen met een vriendin wilde gaan doen, maar kwam tot de wijsheid dat ik dat beter niet kon doen. Juist dan ga je je weer tegen elkaars lijden aan bemoeien. Juist door er zo onthecht naar te kijken, laat je het los. Ik besefte dat ik, als ik dat zou doen, energetisch met haar bezig zou zijn tijdens de rite en zo haar proces zou hinderen. Het gaat erom dat je het in je eentje ondergaat, dat je zelf je weg vindt met de emoties die omhoog komen. Het heeft iets verbondens en overstijgends om het ritueel met een groep uit te voeren, maar ik denk dat je elkaar maar beter niet kunt kennen.

Ik ervaar nu een heel rustig open-zijn. Ik kijk anders tegen mannen aan. Ik had  nooit beseft dat er altijd een zekere onderhuidse agressie als ruis op de lijn zat. Ik wil ze op een andere manier leren kennen, maar weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen.

 

Ik vond het heel erg bijzonder om in een groep dit ritueel te ondergaan. Alleen was het toch anders geweest. Ik wil jullie heel hartelijk bedanken voor jullie liefdevolle steun.”, 11 April 2016

M.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment