Over het volle leven & herinneringen bijmaken

Life should start at fourty.

“Blijf lopen, dansen, vliegen, op jouw manier en geniet ervan.”
(Natasja van Vliet, 9 januari 1970 – 25 januari 2010)

Ik vond het heerlijk om afgelopen weekeind veertig te worden. Ik had er zin in, heb een prachtfeest gegeven en ben helemaal in mijn element. Kom maar op met dat leven, ik ben er klaar voor. Hoewel age is but a number is,voelt het echt als een welkome rite de passage. (En niet alleen omdat ik nu helemaal zelf naar de 40-up disco’s in Tivoli mag en niet meer als jonge blom geïntroduceerd aan het handje van vriendinnen).

Ik heb de laatste tijd behoorlijk wat aandacht besteed aan het terugkijken op mijn leven. Rond de jaarwisseling het ik zoals ieder jaar teruggeblikt op het afgelopen jaar, maar ook naar de afgelopen veertig jaar. Welke keuzes heb ik gemaakt zodat mijn leven nu is zoals het is? Waar heb ik überhaupt invloed op, waar heb ik keuzes in te maken? En waar heb ik niks over te zeggen en wil ik leren accepteren – omdat ik anders tot in den treuren blijf worstelen met dezelfde patronen. Wat wil ik met me meenemen, deze magische grens over, en wat laat ik achter me? Eigenlijk was ik stiekem al iets eerder begonnen met dingen los te laten die me niet meer bevielen en mijn tijd vooral te besteden aan die dingen en mensen waar ik echt blij van wordt.

Er zijn weinig dingen in mijn leven die ik niet gedaan heb en wel had willen doen. Ik denk terug aan veel mooie ervaringen en herinneringen die me maken tot wie ik ben. Ik heb een leuk creatief mannetje thuis, lieve familie, fijne vrienden waarmee ik veel kan delen – hier dicht om me heen en aan de andere kant van de wereld. Er is een mooi Keniaans meisje naar me genoemd, mijn petekind Minke Mdogo, waar ik supertrots op ben. Ik heb een lekker eigen huis en een zelfgebouwde modderhut, en een bedrijf waar ik veel in kwijt kan, met inspirerende klanten. Daarnaast heb ik te dealen met een aantal dingen die ik wellicht anders had gewild. Zoals mijn stemmingswisselingen. Accepteren dus.

Vijf jaar geleden zag ik mijn eigen bedrijf Act Acting Coaching & Training geweldig onderuit gaan. Ik had net als artistiek leider en regisseur een succesvolle openingsvoorstelling voor een theaterfestival afgerond, toen ik lekker lopende trajecten met coachingscliënten moest onderbreken en geplande trainingen afzeggen. Ik kwam in mijn zwaarste depressie ooit. Ik werd een plantje. Ik voelde niks. Was ook niemand meer. Mijn zoon verhuisde naar mijn ouders. Het heeft lang geduurd en veel impact op mijn leven gehad. In het kort: ik ben jaren aan het puinruimen en restaureren geweest.
Ik ben al sinds mijn puberteit bekend met mijn hevig wisselende stemmingen en kon er prima mee dealen. Het gaat vooral over een te kort aan chemische stofjes in de hersenen, weinig meer of minder dan dat. Mijn invloed hierop is beperkt, maar ik accepteerde het wel. Ik was zo bedreven (goed!) geworden in mijn werk dat ik over het algemeen de knop om kon zetten als ik depressief dan wel ‘hypomaan’ (hyper, ongeremd) was en aan het werk moest. Deze laatste ziekteperiode gaf er weer een nieuwe kijk op en scheen als een spot op mijn onvermogen. Mijn capaciteiten als regisseur, als coach, zelfs als mens leken er niet meer toe te doen: dat kon blijkbaar allemaal in één klap weggevaagd worden. Maar na een periode van geworstel komt er gelukkig ook weer een moment van acceptatie.
Cliënten blijken me toch nog te kunnen vinden, komen terug, vertellen het nog steeds door en ik trek het zelf weer aan net als vroeger. Nu ik weer lekker in mijn vel zit, heb ik weer mijn vermogen om te stralen.

Als mijn leven nu met veertig begint, dan ga ik er heel wat moois van maken.

schoonheid voor 101

Maar niet voor iedereen begint het leven met veertig. Vandaag, 25 januari, is het precies één jaar geleden dat mijn dierbare vriendinnetje Tak overleden is. Zij was nèt veertig geworden. En dat was waar haar leven eindigde.
Ik vond het confronterend om te vieren dat mijn leven ‘begon’, waar dat van haar geëindigd was. Daarnaast mis ik haar nog elke dag. Zo precies een jaar later wordt dat nog uitvergroot. Op mijn ‘babes ‘n bites’-feest afgelopen zaterdag hebben we haar herdacht.

In een warm bad van vriendinnen heeft Judith Jobse een huiskamerconcert gegeven. Speciaal voor Tak, met nummers die me aan haar deden denken. Gehuild, gelachen, gezongen, gesprongen en uit ons dak gegaan, zoals met haar ook lekker kon. Ik had niet alleen al de mooiste herinneringen aan haar, we hebben er nieuwe herinneringen bij gemaakt.

 

 

 

 

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Comments

2 Responses to “Over het volle leven & herinneringen bijmaken”

  1. Michael Wittmaekers says:

    Ik zat op schoolbank.nl en vond natsja op een oude klassen foto. Leuk al die oude gezichten, ik google nataja van vliet en zie jou bericht. Na zo veel jaren is het heel vreemd en pijnlijk om dit te lezen.

  2. Beste Michal, dat is inderdaad vreemd en pijnlijk. Het is ook pijnlijk… nog altijd. And for ever.

Leave A Comment