Koninklijk lintje

“Toen ik Minke ontmoette (in het voorjaar van 2005 bij een antroposofische ggz instelling) waren we bijna tegenpolen van elkaar. Ik was altijd druk, gezellig en aanwezig en Minke zag ik als iemand die in zichzelf in haar eigen wereldje aan het worstelen was. Ik vond haar irritant en zielig! ‘Waarom doe je niet iets aan jezelf behalve veel medicijnen slikken en terug getrokken leven?‘ Ik begreep haar niet en vond het irritant dat ze leek te blijven hangen in een situatie waarvan ik een beetje simpel dacht dat je daar toch wel uit moest kunnen komen.

Daarna is er toch een vriendschap tussen ons ontstaan. Bijna elke ochtend zaten we vroeg buiten en praatten we met elkaar. Ik begon haar beter te begrijpen maar zag haar situatie nog steeds vooral als hopeloos en uitzichtloos. ‘Hoe kan zij nou ooit weer normaal gaan leven? Zeker met de ernst van haar depressie en de berg medicijnen die ze elke dag slikte dacht ik dat wordt nooit meer wat.

We namen afscheid van elkaar bij de ggz en gingen onze eigen weg. Dat wil zeggen, ik ging weg en Minke bleef – zonder uitzicht op verbetering. Bij mij was gebleken dat er psychisch niet echt iets aan de hand was moest ik gaan uitzoeken waarom er lichamelijk veel verkeerd ging bij mij. En Minke… ach dacht ik, die zal wel haar hele leven zo doorgaan… en ik vond dat vooral heel zielig.

Door de jaren heen en dankzij het contact wat we onder hielden zag ik stap voor stap veranderingen bij Minke. Er gebeurden dingen waarvan ik nooit had gedacht dat dat mogelijk zou zijn. Ze wekte steeds weer mijn nieuwsgierigheid: ‘Want wat ben je allemaal aan het doen Minke?‘ In het begin is ze daar niet open over geweest omdat ze het veel te druk had, mijn inziens, om haar hele levensstijl te veranderen. Toch kon je heel goed merken dat ze helderder werd en meer terug in deze wereld kwam. De laatste jaren heeft zij mij ongelofelijk verbaasd. Uit de persoon die ik al had opgegeven kwam een prachtige sterke persoonlijkheid vandaan. Ze veranderde heel haar voeding maar ook haar levensstijl. Stap voor stap was ze er weer en ging ze de uitdagingen van het leven aan!

Als ik nu naar haar kijk zie ik een prachtige sterke vrouw en in mijn hart ben ik (op een goede manier!) een beetje jaloers op haar…! Ze is volop van zichzelf gaan houden en maakt de prachtigste dingen mee in het leven wat ze zelf vaak regelt en manifesteert. Daarnaast helpt ze nu andere mensen op een professionele en bijzondere manier. En ook die mensen kunnen mede door Minke weer verder groeien in het leven.

Één van mijn grootste wensen zou zijn om een half jaar tot een jaar begeleid te worden, maar helaas is dat qua financiën en de lange afstand niet mogelijk. Toch weet ik zeker dat zij een van de weinige mensen zou zijn die mij met mijn lichamelijke klachten door middel van haar geweldige ideeën en manier van handelen nog een stuk beter mijn leven zou kunnen laten leven.

Er zijn niet veel mensen in deze wereld waar ik bewondering voor heb, maar Minke heeft mijn hart en ziel gewonnen. Ik ben ongelofelijk trots op deze vrouw die uit zo’n diepe dal is gekomen en nu zo van het leven kan genieten en dat ook gebruikt om andere mensen te helpen. Elk jaar worden er in Nederland  van uit het koningshuis lintjes uitgedeeld voor mensen die iets voor andere mensen betekenen. Daar moet je dan wel bijzondere dingen voor gedaan hebben. Als ik een lintje mocht weg geven dan zou dat direct naar Minke voorhorst gaan. Voor haar moed , kracht, durf, doorzettingsvermogen en het nu klaar staan voor anderen.

Voor mij is zij de beleving dat als je maar door zoekt en vecht, uiteindelijk zelfs als je al opgegeven bent, zo ver kan komen dat je een gezond en gelukkig mens kan geworden.

Met liefde en bewondering geschreven.”, July 27th, 2014

Judith Gennissen

Leave A Comment