Geen psychiatrische opname meer!

In de laatste drie weken heb ik twee retraites gedaan bij Yama. Eerst de Womb Wisdom Retreat met alleen vrouwen en gisteren heb ik de Sacred Union Retreat afgesloten met vrouwen én mannen onder professionele begeleiding van Yama en Zelday.

De derde dag gaan we een zeer diepe oefening doen die we ook in de vrouwengroep gedaan hebben. Dat was toen een unieke ervaring. Maar nu met een man dat trek ik niet… Al voordat we de ruimte betreden geef ik aan dat ik deze wil overslaan. Too much. Terwijl het voor mij normaal nooit te diep, te zwaar, te hard, te confronterend kan zijn…

Mensen betreden één voor één de ruimte en ik voel wat hier te gebeuren staat. Ik check uit. Tranen rollen over mijn wangen in de gang en ik loop al te puffen en te blazen. Yama neemt me even apart en zegt me woord voor woord precies wat ik nodig heb om me hierin te loodsen.

“Ik ken de plaats waar je nu bent. Echt. Ik zie je. En ik heb dit vaker zelf beleefd wat je nu doorstaat. Ik verzeker je als je dit aangaat kan het je alleen maar opleveren. Je gaat versteld staan van wat het met je kan doen. En je kan nu wel aan de kant gaan zitten, daar ben je volledig vrij in. Maar je bent uiteindelijk toch hier om door je stukken te gaan?”

Met de daver op mijn lijf, snot boven mijn lip en tranen die blijven stromen, ga ik toch de ruimte in. Ik krimp ineen en zou me toch nog graag bedenken maar ik ga zitten bij de man die blijkbaar bestemd is om dit mee aan te gaan… Hij kijkt me al heel bezorgd, zorgzaam en vragend aan. En ik zie dat hij het op zichzelf betrekt. Of het door hem komt dat ik het zo moeilijk heb. Ik luister met de groep naar de uitleg van de oefening en laat ondertussen het tranendal maar veranderen in een zachte waterval.

We gaan starten. Ik stel hem gerust dat alles wat bij mij nu gebeurt te maken heeft met mijn oude wonden en dat het niks zegt over hem. Even opluchting maar de bezorgdheid blijf ik zien. Dat is toch wel lief. Eerst gaan de mannen door de oefening en begeleiden de vrouwen. Dat stelt mij enorm gerust! Nu heb ik even tijd om in mijn kracht en balans te gaan staan. En te geven…wat zo een vertrouwde rol is…

Dus wanneer ik aan de beurt ben om door de oefening te gaan ben ik enigszins op mijn positieven en wat rustiger. Maar dat duurt niet lang. Ik geef me over aan de oefening en dat voelt ontzettend kwetsbaar. Al mijn kwetsuren die ik met mannen heb opgelopen worden uitgenodigd om geheeld te worden. En dat zijn er heel wat…

In de kern van de oefening voel ik dat het gaat gebeuren. Ken je dat gevoel, het alarmteken dat je moet gaan overgeven maar je hebt nog net tijd genoeg om tot aan het toilet te geraken? Wel dat alarmgevoel dus. Maar dan weten dat de waanzin, de pijn, de doodsangst en de kwaadheid allemaal tegelijk naar buiten gaan willen komen. FUUUUUUUUUUUUUUUUUCK!!!!!!!!!!!!!!

Ik lig op een matras met de ogen dicht maar ik weet dat achter mij een meditatiekussen ligt. Ik neem het op de tast en leg het op mijn borstkas. Alsof het gewicht deze storm gaat kunnen tegenhouden. Of dat ik toch op zijn minst iets heb om me aan vast te houden en me achter te verstoppen pfffff… Een rauwe kwetsbare oerschreeuw vindt zijn weg naar buiten en snijdt bij iedereen in de ruimte door merg en been… Ik huil en schreeuw en dan komt de boosheid! Ik bal mijn vuisten en zou zoooooooooo graag ggrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr whaaaaaaaaaaaaah!

Yama komt bij me geknield en zegt heel zacht en rustig dat ik niet in mijn verhalen hoef te verdwijnen. Dat lijkt me een heel stuk te kalmeren. Ik probeer me meer te focussen op mijn adem en alle emoties eruit te laten komen. Het voelt alsof ik een kerkhof van pijn, verdriet, angst, boosheid vrij geef. Wauw… dat heb ik niet meer nodig, dat dient me niet meer, wat een ontspanning in mijn spieren en het lijkt wel alsof elke cel in mijn lijf nu meer ademruimte heeft. Als de oefening klaar is, word ik ondergestopt onder een dekentje. Dat voelt heel geborgen, veilig en warm. Ik dank de man die me hierin heel zorgzaam heeft begeleid. Wauw, dat zal er langs zijn kant erg indrukwekkend en beangstigend uitgezien hebben. Maar hij heeft het toch maar gedaan. En ik kan wel dankbaar zijn, maar hij heeft geen flauw idee wat een oergroot cadeau hij mij gedaan heeft!

Enne by the way… twee psychiatrie opnames gehad maar nu weet ik zeker dat dat nooit meer gaat gebeuren. De wonde die op waanzin lijkt, is er met de wortel uitgehaald! Dit geef ik je op een briefje: dat krijgen ze in de psychiatrie nergens klaar. INTEGENDEEL!

Dank dank dank dank dank, Yama! Je bent mijn groot voorbeeld. Ontzettend blij dat mijn pad het jouwe mag kruisenDank je dat ik bij jou kan thuiskomen ❤”,

Cindy Kessels uit België

*

“Ja, Yama Voorhorst weet hoe zij dit soort processen moet begeleiden… daar kan geen psychiatrische opname tegenop.”

Manon Jansen

Leave A Comment